Reeds weken, zelfs maanden vooraf was het enthousiasme van mountainbikeclub ‘De Herders’ niet te temperen. Iedereen moest en zou weten dat zij de eersten waren die het aandurfden om een echte marathon te organiseren doorheen de Vlaamse Ardennen. Andere pogingen bleven steken op 80km of daaromtrent, ‘De Herders’ daarentegen gingen voor 125km en 2400 positieve hoogtemeters.

Met vijf stonden we klaar aan de start op het terrein van de lokale voetbalhelden van Schorisse voor de langste afstand. Nog eens 7 anderen zouden later de bike bij de horens vatten om te starten met het voorwiel omhoog. De eerste heuvelzone kwam al vroeg voor de wielen. Met het technisch parcours van dr. Van Damme was de opwarming helemaal compleet en de eerste verzuring reeds een feit. Na het Muziekbos te hebben uitgekamd trok de bende in een onderhoudend tempo richting La Houppe en andere meer beboste heuvels die flirten met de taalgrens. Het Livierenbos werd helemaal uitgekuisd. Het was niet de eerste keer dat het livierse ‘BMX-parcours’ werd opgenomen in een tocht maar mits het goede weer van de afgelopen dagen steeg het fungehalte alsook opnieuw de zuurtegraad in de benen. Na een ommetje in Brakel leidde de organisatie ons opnieuw richting Maarkedal. Onderweg mochten we telkens genieten van de nodige proviand en lieten we het stuur graag los om even de talrijke seingevers te bedanken. Ook zij hadden al slechter weer meegemaakt. Na een 80-tal kilometer waren we zo goed als thuis. Echter, De Herders zouden De Herders niet zijn moesten we niet nog eens richting Oudenaarde trekken. Met de beklimming van Ladeuze ging de Ph-waarde ondertussen in het Zenith. En nog vond de organisatie het niet welletjes. Onderweg nog een Beestje moeten beklimmen en meneer Leo Piron zijn pad. Dat laatste lag er wonderwel ook schitterend bij zodat ook Leo’s pad relatief vlot te beklimmen was. Lokale fotografen hadden zich ook hier onopgemerkt opgesteld.

Met nog een aantal kilometers te gaan (en ook deze waren niet vlak) begon de fiets te wegen als lood en trok het landschap en de stenen onder de 1.9-dikke voorband in slow motion voorbij. Na 125km en bijna 2000hm zat de tocht erop. Schitterend werk had de organiserende club geleverd. Eén ding was mij nog niet duidelijk. Ik zag tal van Herders op bevoorradingen, foto’s trekken, assistentie verlenen maar was bijna wanhopig op zoek naar hun schapen. Toen we uitgeteld in het gras lagen te genieten van een zwaar bier of een minder alcoholische drank begon het te dagen dat wij fungeerden als schapen in het decor van de Herders. De organisatie hadden 1300 figuranten gevonden voor hun uitgeschreven vacature. 1300 schapen die zot genoeg waren om over de heuvels de kudde te volgen die door de Herders vakkundig was aangelegd.

20 leden op zeen zonnige zondagmorgen…
Bekijk hier de foto’s van deze prachtige rit.